Aan tranen heb je toch niets

Aan tranen heb je toch niets
Categorieën: ,
Publisher:

Ik vraag me af of grote dieren meer verdriet hebben dan kleine omdat ze zo groot zijn.”.  

In de zomervakantie ga ik naar mijn opa en oma. Zij wonen op een afgelegen fjord in Noorwegen. Hier ga ik iedere zomer naar toe, maar deze zomer is anders. Mijn vader is net overleden en ik mis hem ontzettend. Bij opa en oma herinneren foto’s en een geheim plekje me aan mijn vader en dat vind ik fijn. Mijn opa en oma begrijpen me en willen me helpen. Wat ze niet begrijpen is dat ik sinds de dood van mijn vader niet heb gehuild.

Op een dag spoelt er een walvis aan, dicht bij het huis van opa en oma. Ik ga er alles aan doen om dit lieve dier te redden. Maar helaas, de walvis spoelt weer aan en gaat dood. “Waarom gaat iedereen altijd maar dood!”. Ik draai me om en ren heel hard weg naar het geheime plekje van papa en mij. Opa weet waar ik ben en komt me geruststellen. 

Een poosje later wil ik graag met opa mee om walvissen te gaan zien! We vertrekken met de boot en lekker eten van oma. Maar… er komt een storm en ineens word ik wakker in het ziekenhuis. Waar is opa? En hoe komen de tranen op mijn wangen? 

In drie woorden

Hartverwarmend, relatie tussen grootouders en kleinkind, meeslepend

In meer woorden

In dit hartverwarmende boek volgen we het verhaal van de ik-persoon. Door het boek te lezen kom je er achter dat het om een meisje gaat die net haar vader heeft verloren. Haar vader gaf aan dat huilen niet nodig is omdat het leven doorgaat. Je merkt dat ze tijdens haar vakantie de tijd krijgt en neemt om alles op een rijtje te zetten. Onbedoeld wordt ze hierbij geholpen door de aangespoelde walvis. Je voelt als lezer haar gevoelens en wil haar heel graag helpen. Gelukkig zijn daar haar grootouders. De band die zij met de ik-persoon hebben is heel warm en liefdevol. Zij helpen haar met haar gevoelens en geven aan dat walvissen in stilte huilen. Dit helpt haar met haar eigen gevoelens. 

Dit mooie boek laat zien dat wij allemaal, mens en dier, rouwen op ons eigen manier en dat dit heel normaal is. We zijn niet hetzelfde en beleven het rouwproces ook allemaal op een andere manier. De metaforen die worden gelegd met de dierenwereld zijn prachtig. 

Het verhaal komt een beetje langzaam op gang maar daardoor krijg je als lezer een goed beeld van haar gevoelens en gedachten. Maar hoe meer je richting het einde gaat, hoe meer actie er in het verhaal komt omdat er vanalles gebeurt wat je niet zo snel zou verwachten.

Aan tranen heb je toch niks is te lezen vanaf 10 jaar. 

Blog auteur Yvonne Soepboer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *