De tovervinger

De tovervinger
Categorieën: ,
Publisher:

‘En waar eerst zijn armen zaten, had hij nu een paar eenden vleugels’.

Meneer Kreitjes en zijn zonen jagen op eenden. Daar heeft hun buurmeisje een ontzettende hekel aan. Zij probeert hun duidelijk te maken dat ze echt moeten ophouden, maar ze wordt gewoon uitgelachen. Dan doet ze het enige wat ze nog kan doen: ze zwaait met haar tovervinger!

Wanneer de Kreitjes de volgende morgen wakker worden, zijn hun armen in vleugels veranderd. En dat is nog niet alles. Vier grote wilde eenden pikken hun huis in, en de Kreitjes merken dat zíj niet langer de jagers zijn, maar dat er op hén wordt gejaagd.

In drie woorden

Toveren, grappig, gerechtigheid

In meer woorden

Dit boek gaat over een meisje met een speciale gave: ze kan toveren met haar vinger. Ze heeft het toveren niet helemaal onder controle, het overkomt haar eigenlijk zo’n beetje als ze zich ergens kwaad over maakt. Zoals toen juffie Winter haar een dom kind noemde alleen maar omdat ze het woordje k-a-t verkeerd spelde. Nou, juffie Winter heeft het geweten, want na wat gezwaai met de tovervinger veranderde het arme mens in een …

Je raadt het vast al!

O ja, en wat ik ook nog moet vertellen is dat het meisje heel veel van dieren houdt. Daarom vond zij het v-r-e-s-e-l-ij-k dat haar buurjongens Flip en Willem regelmatig met hun vader het bos in trokken om op onschuldige dieren te schieten. Gewoon omdat ze dat leuk vonden! Toen ze op een dag weer eens met een dood hert thuis kwamen was voor het meisje de maat vol. Ze stoof op hen af, zwaaide met haar tovervinger, en wat er toen gebeurde…

Ik kan je wel vertellen dat deze familie, genaamd Kreitjes, een koekje van eigen deeg kreeg. Hun straf was zo erg dat je bijna nog medelijden met ze zou krijgen. Bijna dus, want eigenlijk begrijp ik het meisje wel, ze hebben er zelf om gevraagd!

Als je precies wilt weten wat er met de familie Kreitjes gebeurd is moet je gauw dit boek lezen. En al is het nog zo hun eigen schuld, niet stiekem (uit)lachen hoor.

Een ‘echte’ Roald Dahl. En ondanks het feit dat dit boek al heel wat jaren meegaat, nog steeds actueel. Het verhaal is uit het leven gegrepen maar overgoten met humor en magische toverkunst. Door de rollen van mens en dier om te draaien houdt de schrijver ons een spiegel voor.  Hij doet dit op luchtige wijze door een grappige, dubbelzinnige toon aan te slaan. Daarbij helpen de pen tekeningen van Quentin Blake natuurlijk ook! Er zit een boodschap in het verhaal: behandel dieren liefdevol.

Ik heb dit boek vaak voorgelezen aan mijn klas. Het sloeg altijd in als een bom. Kinderen vinden de familie Kreitjes gemeen maar schrikken tegelijkertijd van het effect van de tovervinger. Dit maakt het verhaal een beetje eng en spannend. Er zit veel herkenning in want welk kind houdt er nou niet van dieren? En hoe zou dat zijn, zelf toveren om dingen naar je hand te kunnen zetten? Voor het meisje uit dit verhaal een weet maar ik vrees dat het voor ons altijd een vraag zal blijven. En dat is maar goed ook!

Een tof boek voor dierenliefhebbers vanaf een jaar of 7.

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *