Het verloren meisje

‘Het komt erop neer dat je er altijd het beste van moet zien te maken, wat er ook gebeurt. Ook al vind je die citroenen een beetje te zuur en had je liever aardbeien gehad, toch kun je er nog steeds limonade van maken als je niks anders hebt dan dat.’. 

Iris gaat een tijdje bij haar grootmoeder Mimi logeren, als haar ouders het huis gaan verbouwen. Mimi is absoluut geen saaie doorsnee-oma. Ze bruist altijd van de energie, danst door de keuken en zwemt in de zee, ook al is het koud… Iedere dag is een nieuw avontuur. Maar Mimi doet steeds vreemdere dingen. Smeert ze nou echt jam op haar roerei omdat ze denkt dat Iris dat lekker vindt? En dan is er nog een mysterie: wie is toch Coral? Het meisje van de foto boven de haard, dat zo ongelofelijk veel op Iris lijkt?

In drie woorden

Meeslepend, emotioneel, herkenbaar

In meer woorden

Iris is heel blij als ze bij haar grootmoeder Mimi mag gaan logeren, wanneer er in haar slaapkamer schimmel is gekomen en haar vader moet gaan verbouwen. Mimi woont dicht bij de zee en daar gaan ze ook vaak samen naar toe. Iris houdt alleen niet zoveel van zwemmen als haar oma en haar moeder, Binja. En toch hebben ze het samen ontzettend naar hun zin. Boven de haard staat een foto van een meisje dat sprekend op Iris lijkt. Mimi vertelt dat het meisje Coral heet. Maar hoe komt het toch dat Coral dan ook in een filmpje te zien is dat in het museum draait? En wat heeft dit met oma’s armband te maken? Samen met haar klasgenoot en buurjongen Mason gaat ze op onderzoek. In de tussentijd schrijft Iris allerlei briefjes voor Mimi: “In de keuken heb je geen paraplu nodig. Er zit een dak op dus de regen kan niet binnenkomen.” Wat is er toch met Mimi aan de hand dat ze allerlei gekke dingen doet? Zoals al aangegeven schrijft Iris briefjes als een soort reminder voor haar oma: zo moet het! Deze lijst wordt ieder hoofdstuk langer door de avonturen die zij samen beleven. Het leuke hieraan is dat aan het eind van het hoofdstuk ze zichtbaar op de lijst worden geschreven.

Het verloren meisje speelt zich af in de kustplaats Brighton. Dit is ook de woonplaats van de auteur, S.E. Durrant. Haar hele leven schrijft ze al boeken ondanks dat ze ook een kunstenares is. En dat ze al zolang schrijft is te merken in dit mysterieuze boek. Je wilt door blijven lezen want je bent samen met Iris en Mason op zoek naar antwoorden. Als lezer word je echt heen en weer geslingerd tussen vrolijkheid en verdriet. De ene keer lig je in een deuk van het lachen en de andere keer is het vechten tegen de tranen. Je voelt wat Iris voelt en denkt wat zij denkt. Dat is echt een kracht van dit boek.

Als jij iemand kent met dementie, dan zul je vele herkenbare momenten lezen in dit boek. Dit geldt ook voor mij. Er zijn vele momenten waarbij je denkt: “Ja,.. bij ons ging dat op deze manier…”. De manier waarop Iris hiermee omgaat kan troost bieden wanneer je zelf in zo’n soort gelijke situatie terechtkomt. 

Voor iedereen vanaf 12 jaar. 

‘Als de zee je dreigt mee te sleuren, heb je ankers nodig. Hoe meer, hoe beter. En deze ankers kan ik goed gebruiken.’

Blog auteur Yvonne Soepboer

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *