Ik en mijn herinneringen

“Zo gaat het ook met een huisdier: hij wordt geboren, hij leeft en hij gaat dood.”.

We worden geboren, we leven en we sterven. Dit is hoe ons leven eruit ziet. En niet alleen die van ons, maar ook die van onze dierbare huisdieren. En o, wat kunnen wij toch een liefde voelen voor en van onze huisdieren. Dan maakt het niet uit of het een kat, een hond of konijn is. En daarom kan het heel moeilijk zijn wanneer je huisdier (plotseling) komt te overlijden. Hier kan je heel erg verdrietig en boos om worden. Wat heel normaal is! Dit boek helpt je op weg om het een plekje in je hart te geven en dat je met een glimlach terug kan kijken op de mooie herinneringen die je hebt met je huisdier.

In drie woorden

Troost, eerlijk, liefdevol

In meer woorden

Huisdieren zijn er in allerlei soorten en maten: een konijn, poes, hond etc. Het maakt dan ook niet uit wat voor huisdier het is, want het heeft een eigen karakter en persoonlijkheid. Dit boek gaat over je huisdier met al hun trouw, levensvreugde en onvoorwaardelijke vriendschap. De band met je huisdier kan heel erg uniek en bijzonder zijn waardoor je allerlei mooie herinneringen samen maakt. In dit boek van de reeks ‘laten we praten over…’ wordt de levensloop en het wegvallen van je huisdier op een mooie en respectvolle manier beschreven. Het overlijden van een huisdier is voor een kind vaak de eerste kennismaking met de dood en kan traumatiserend zijn waarbij veel gevoelens loskomen. Het proces en gevoelens worden beschreven op een sprekende manier waardoor ze voor kinderen herkenbaar zijn.

Ook biedt het boek troost doordat de hoofdpersoon terugblikt op de mooie herinneringen met zijn huisdier. Dit is ook te zien aan de pagina’s grootte illustraties die het verhaal tot leven brengen.Het boek is voor te lezen aan kinderen vanaf 4 jaar en achterin is informatie voor de ouders te vinden.

En oh, wat vond ik het moeilijk toen ik op jonge leeftijd mijn hondje moest laten gaan. Ze was nog heel erg jong, 7 maand. Maar ze was ziek. Na veel verdriet heb ik het een plekje kunnen geven. Want hoe graag ik mijn hondjes (inmiddels zijn er 3 overleden) niet kon missen kijk ik terug op warme herinneringen. En als ik daaraan denk, dan verschijnt er een glimlach op mijn gezicht met soms een traan. Tranen van gemis maar ook geluk. Dat is ook wat ik jou gun… neem de tijd om het een plekje te geven!

 

Blog auteur Yvonne Soepboer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *