Leentje buitenbeentje

‘Als je denkt dat ik stil ben, dan heb je het mis.’

Misschien lijkt Leen stiller dan ze is. Ze praat in kleur. Met haar konijnen Muts en Oelewapper. In haar hoofd.

Haar moeder is gewond. Ze heeft een blauwe plek op de plaats die gelukkig maakt.

Leen logeert bij haar grootouders en leeft toe naar de dag waarop ze samen met haar moeder terug kan keren. Naar huis. Naar beterschap.

In drie woorden

Gevoelig, origineel en liefdevol

In meer woorden

Boeken over geestelijke gezondheid, die zijn er niet veel maar zo nodig in onze maatschappij. Want wat als jij als kind een ouder hebt die ziek is? Hoe ga je daar mee om? Zijn er mensen die je begrijpen? Dit boek kan fijn zijn als herkenning voor juist deze kinderen.

De moeder van Leen is ziek, geestelijk ziek. Ze is niet meer gelukkig en moet worden opgenomen. Voor Leen is dit niet makkelijk, ze wil haar moeder graag gelukkig zien. Dit boek neemt je mee in het leven van Leen, het perspectief van een kind. Een kind dat in een lastige situatie zit, en in de klas wordt gezien als ‘raar’. Niemand kent het verhaal van Leen, ze voelt zich niet gezien en niet gehoord.

Dit innemende prentenboek is opgedeeld in hoofdstukken van steeds hooguit één bladzijde. Voorzien van een titel in een ander lettertype waardoor het duidelijk is wanneer je over een nieuwe gebeurtenis gaat lezen. De illustraties van Chris Vosters zijn kleurrijk maar kennen een groot contrast. Op de momenten dat Leen haar niet gehoord of gezien voelt zijn de afbeeldingen om haar heen in blauwtinten. Leen zelf wordt daarentegen altijd in kleur weergegeven. Er is gespeeld met humor in de illustraties die de tekst letterlijk vertalen, dit zorgt ervoor dat het onderwerp niet te zwaar valt voor de doelgroep.

Een indrukwekkend prentenboek dat goed passend is binnen onze maatschappij voor kinderen vanaf zes jaar.

Blog auteur Ilona de Kok

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *