Max en de Maximonsters

Max en de Maximonsters
Categorieën: ,
Publisher:

‘En dan wil monster-koning Max toch gewoon terug naar huis’.

De avond dat Max zonder eten naar bed wordt gestuurd, groeit er een bos in zijn kamer. De zee komt aanrollen en Max gaat op weg naar het eiland waar de Maximonsters wonen. Hij is niet bang, hij temt de Maximonsters door diep in hun gele ogen te kijken. De Maximonsters maken hem koning en er wordt een wild feest gevierd. Maar toch voelt Max zich wat eenzaam…

In drie woorden

Spannend, stoer, fantasievol

In meer woorden

Als Max brutaal is tegen zijn moeder moet hij voor straf zonder eten naar bed. Het deert Max niet, hij voelt zich stoer in zijn wolvenpak en als hij op zijn kamertje is, gebeurt er iets wonderlijks. De muren veranderen in een bos met bomen en in de verte ziet hij ook de zee. Max stapt in zijn zeilbootje en vaart naar het eind van de wereld alwaar hij de Maximonsters treft. Je zou denken dat Max dit erg eng vindt en bang wordt, maar nee hoor, hij kent geen angst. Hij voelt zich ver verheven boven de monsters waardoor hij in aanzien stijgt. Hij mag Maximonster-koning worden. En daar zit Max dan, in zijn monsters-koninkrijk. Eerst vindt hij het leuk en vermaakt hij zich prima met de monsters maar na een tijdje slaat de verveling en eenzaamheid toe. Max wil terug, hij verlangt naar warmte en liefde die hij hier niet krijgt. En hij heeft honger als een wolf! Zal hij dan toch maar terugvaren naar de gewone wereld?

Een klassieker en zeker als zodanig herkenbaar. Het verhaal, Where the wild things are, werd door Maurice Sendak al in 1963 verzonnen. Het was toen een opvallend boek. Ik kan me dat nog herinneren omdat ik in de jaren 70 de opleiding voor kleuterleidsters volgde en dit boek toen onder de aandacht werd gebracht vanwege de ommekeer die het teweeg bracht in de wereld van het prentenboek voor het jonge kind. We waren toentertijd nog gewend aan meer zoetgevooisde kinderboeken. De griezelige monsters doorbraken dit en maakten het mogelijk om jonge kinderen ook te laten genieten van een griezelverhaal. Het fantasierijke verhaal dat zich afspeelt in de door Max gecreëerde wereld is een spannend avontuur. Het spreekt aan vanwege de originaliteit en gedurfde stoerheid. Want de monsters in dit verhaal zijn echt wel eng. En Max is echt brutaal tegen zijn moeder. En ook zonder vrees, hij durft ALLES. Maar de moraal van het verhaal is dan toch dat onder al die stoerheid de liefde van mensen die van je houden belangrijker is. Deze meesterlijke paradox maakt het boek zo opvallend. Of jonge kinderen dit al doorzien laat ik in het midden, het geeft in ieder geval genoeg openingen om een gesprek aan te gaan over stoer zijn, fantaseren, kattenkwaad uithalen, boos zijn en op reis gaan.

De illustraties die Maurice Sendok zelf getekend heeft passen perfect bij het gehaal. Het kleurgebruik is vrij sober en donkergetint mede doordat er vaak zwarte arceringstreepjes in getekend zijn. De monsters zijn onvergetelijk als ze je eenmaal onder ogen zijn gekomen. De gezichtsuitdrukkingen van Max veelzeggend.

Ik ben blij met deze heruitgave en denk te weten dat veel kinderen vanaf een jaar 4 er anno 2021 ook weer van gaan genieten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *