Onder de brug

“… en nog geen seconde later lag ik beneden in een vreemde pose in het midden van de straat, als paarden tussen de klaver, niet schuimbekkend maar toch vreemd grijnzend, en vooral… in een immense plas bloed.” 

Jowi, 17 jaar, ligt in coma in het ziekenhuis na een val van een betonnen brug. Op zijn hand staat ‘sorry’ geschreven. Zijn vrienden herinneren zich van de avond van het ongeluk niet veel meer dan een spelletje truth or dare. Of dat zeggen ze tenminste. Zeker is dat er veel lege bierblikjes liggen onder de brug. En dat Jowi daar plots lag te bloeden. En dat de zoon van de schooldirecteur die nacht meer heeft gezien dan hij vertelt. Het is wachten op de waarheid tot Jowi ontwaakt…

In drie woorden

Spannend, zet je aan het denken, origineel

In meer woorden

Jowi ligt al een paar dagen in coma in het ziekenhuis, na een val van een betonnen brug. Hoe dit precies is gekomen, is voor iedereen een groot raadsel. Of nou ja, voor iedereen… Op de avond van 22 maart, de avond van de val, was Jowi niet alleen. Samen met Jülide, Leo en Kilian was het een gezellige avond met de nodige genotmiddelen. Die avond eindigt Jowi onder de brug, ernstig gewond en in een grote plas bloed. Wat heeft er zich die avond afgespeeld? 

Het boek heeft twee verhaallijnen: één vanuit Jowi op de bewuste 22 maart en één vanuit de vrienden en Jowi zijn moeder op 3 april, de dag dat Jowi uit z’n coma lijkt te ontwaken. Op deze manier beleef je vanuit verschillende perspectieven de avond en krijg je vanuit verschillende personen informatie. En dan is er nog Carlos, de zoon van de schooldirecteur. Hij heeft Jowi en Jülide samen gezien op de bewuste avond. Zou hij dan toch iets met de val van Jowi te maken hebben?

Wat ik bijzonder aan het verhaal vind is dat je aan het denken wordt gezet, want wat is er nou gebeurd? De puzzelstukjes vallen langzaam op hun plek maar laten je ook met vragen achter. Wanneer je denkt het precies te weten, zit het toch net even iets anders in elkaar.  Hierdoor wil je door blijven lezen, zelfs na het laatste hoofdstuk. Het voelt nog niet helemaal af.

Een psychologische YA die je aan het denken zet. Voor iedereen vanaf 15 jaar.

the gravatar profile photo

Blog auteur Yvonne Soepboer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *