Sophie op de daken

Sophie op de daken
Categorieën: ,

‘Ik heb gezegd dat ze altijd elke mogelijkheid in het leven moet onderzoeken.’

Sophie overleefde als baby een schipbreuk en iedereen denkt dat ze wees is. Maar Sophie herinnert zich nog dat haar moeder om hulp zwaaide toen Sophie in een cellokist in het Kanaal dreef. Volgens haar voogd Charles is het bijna onmogelijk dat haar moeder nog leeft. Maar “bijna onmogelijk’ betekent “nog mogelijk’, vindt Sophie. Met de enige aanwijzing die ze heeft – het adres van de cellomaker – vlucht Sophie naar Parijs. Daar krijgt ze hulp van Matteo en zijn “daklopers’, die in geheime plekken boven de stad wonen. Maar kunnen ze haar moeder vinden voordat Sophie wordt opgepakt door de autoriteiten? Of, nog belangrijker, voordat ze de hoop opgeeft?

In drie woorden

Meeslepend, poëtisch, hartverwarmend

In meer woorden

Vanaf het moment dat Charles Sophie in een cellokoffer in het water zag drijven en meenam naar huis, heeft hij van haar gehouden. Hij zorgt zo goed als hij kan voor Sophie. De mevrouw van de kinderbescherming vindt dat het niet zo goed gaat. Sophie draagt broeken (en dat was in het begin van de 20ste eeuw not done), heeft vlekken op haar kleding, klimt in bomen, draagt geen meisjesoverhemden maar jongensoverhemden enzovoorts. Dat ze goed kan lezen, de hoofdsteden van de landen uit haar hoofd kent, kan tekenen, bomen van elkaar kan onderscheiden et cetera vindt de kinderbescherming niet belangrijk. Ze beslissen dat Sophie naar een weeshuis moet.

Charles heeft haar altijd geleerd dat je in het leven altijd elke mogelijkheid moet onderzoeken. En omdat de mogelijkheid bestaat dat haar moeder nog leeft (al is die mogelijkheid nog zo klein), móeten ze op zoek naar haar moeder. En dat doen ze! Na het vinden van het adres van de cellomaker in de cellokist waarin Sophie is gevonden vertrekken ze stiekem met de trein en met de boot naar Parijs om daar hun zoektocht te beginnen. In Parijs ontmoet Sophie Mateo, een jongen die op de daken van de stad leeft. Hij laat Sophie kennis maken met de wereld van de daklopers. En dan hoort ze iemand op een cello spelen. Zou het haar moeder kunnen zijn?

Het verhaal is in prachtige volzinnen beschreven. Bijna filosofisch. Zinnen als: ‘Eigenlijk geloof ik dat iedereen vanaf het begin iets vreemds in zich heeft. Het hangt ervan af of je wel of niet beslist het te houden’. ‘Voor de meeste dingen in het leven bestaan geen trucjes’.
‘Luisteren is bijzonder. Dieren kunnen het. De meeste mensen dénken dat ze het kunnen’. ‘Als muziek kan stralen, dan straalde deze.’ Werkelijk prachtig!

Het verhaal is origineel en het raakt je. Het maakt je nieuwsgierig en je wilt verder lezen. Ongetwijfeld een van de mooiste boeken die ik de afgelopen periode gelezen heb.
Niet voor niets is het boek bekroond met de Blue Peter Book Award en met de Waterstones Children’s Book Prize en het heeft een nominatie op zak voor de Carnegie Medal en de Guardian Children’s Fiction Prize.

Blog auteur Dieke Grootscholten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *