Wij blijven bij elkaar

1938. Er dreigt oorlog. Sonni en haar broertjes en zusjes worden door hun moeder op de trein naar Nederland gezet, in de hoop dat ze daar veilig zullen zijn. Niets is minder waar. Sonni heeft maar één wens: zorgen dat zij en haar broertjes en zusjes bij elkaar kunnen blijven. Ze heeft nog geen idee dat deze treinreis nog maar de allereerste is. Er zullen er meer volgen, die hen naar kamp Westerbork en uiteindelijk naar Bergen-Belsen brengen…

In drie woorden

Indrukwekkend, aangrijpend, familiebanden

In meer woorden

Na de Kristallnacht is de familie Birnbaum niet meer veilig in hun Duitsland. De vijf kinderen worden op de trein naar Nederland gezet omdat ze daar veilig zouden zijn. Moeder Henni drukt haar oudste dochter op het hart dat ze vooral samen moeten blijven. Eerst komen ze in een gastgezin terecht en als ze daar niet meer kunnen blijven moeten ze naar een kindertehuis. Als hun vader en moeder en hun inmiddels geboren broertje ook vluchten naar Nederland, komen ze samen terecht in Westerbork, het vluchtelingenkamp. De ouders proberen zoveel mogelijk het dagelijks leven van de kinderen normaal te laten verlopen. In het kamp worden veel wezen opgevangen en vader en moeder Birnbaum krijgen de leiding over de weeshuisbarak. Maar dan breekt de oorlog ook uit in Nederland en nemen de Duitsers de leiding over in het kamp. Zou het de familie Birnbaum lukken om samen te kunnen blijven?
Het boek geeft een goed beeld van het leven in het Vluchtelingenkamp Westerbork, wat later het doorgangskamp werd.
Als de familie later op transport wordt gezet naar Bergen-Belsen lukt het ze wederom om bij elkaar te blijven.

Het boek maakt grote indruk. Zeker omdat het om een waargebeurd verhaal gaat en het een goed beeld geeft van het dagelijks leven in Westerbork en later in Bergen Belsen.
Martine Letterie hoort van het verhaal van de familie Birnbaum als ze in 2018 een lezing geeft in Bergen-Belsen. Ze werd daar gevraagd waarom ze nooit een boek schreef over een concentratie- of vernietigingskamp. Ze antwoordde dat ze graag kinderboeken schrijft die hoop kunnen bieden en dat hoop ver te zoeken is in een concentratiekamp. Als ze het verhaal van de familie Birnbaum hoort, besluit ze de (inmiddels hoogbejaarde) kinderen Birnbaum op te zoeken in Israël om hun indrukwekkende verhaal aan te horen en op te schrijven.

Blog auteur Dieke Grootscholten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *